◄ ابزار براندازي جمهوري اسلامي در دست آمريکا نيست

بيماري تاب و توانش را ربوده بود. رنج و درد جسمي آزارش مي داد. رنگ چهره اش به زردي مي زد.
درد جسمي را به هر شکلي که بود تحمل مي کرد، اما خانه نشين شدن و دوري از دوستان و آشنايان و مهم تر از همه دور شدن از امامش بيش از هر چيز ديگري روحش را مي آزرد.
گاهي که تنهايي کلافه اش مي کرد کتاب مي خواند. فرصتي بود تا اعمال روزانه و شبانه، مستحبات و مکروهات را از کتابي که يونس بن عبدالرحمان (1) نگاشته بود، مطالعه کند.
خواندن آن کتاب نيز ـ اگر چه مورد تأييد اهل بيت بود ـ آه و حسرتش را افزون مي ساخت، زيرا با خود مي گفت:
- اي کاش سلامتي جسمي مي داشتم تا مي توانستم اين اعمال را انجام دهم.
گاهي در اوج تنهايي، دلش هواي ديدار امام زمانش را مي کرد. حسرت استشمام عطر امامت صبرش را ربوده و بي تابش ساخته بود. اما با خود مي انديشيد:
- من کجا و محمد بن علي کجا؟ مگر مي شود امام به ديدن من بيايد؟ نه! من چنين لياقتي ندارم.
درد جسمي از يک سو، تنهايي و غربت از سويي و هجوم اين افکار از سويي ديگر امانش را بريده بودند که درب خانه به صدا درآمد.
تا نگاهش به نگاه امام آميخت، تمام درد و رنج خود را فراموش کرد. عطر حضور امام، نشاط عجيبي در دلش پديد آورد.
وقتي امام جواد (ع) کنار بسترش نشست، شوق و اميد به زندگي در دلش شکوفه زد.
امام احوالش را پرسيد و نگاه پر محبتش را به او هديه کرد. (2)

1. اين کتاب مورد تأييد امام جواد(ع) قرار گرفت و امام پس از مطالعه آن سه مرتبه فرمود: خدا يونس را رحمت کند.
2. اعجوبه اهل البيت، سيد ابوالفضل طباطبايي و مهدي اسماعيلي، ص 219.

ويژه نامه امام جواد(ع) را از هفته نامه اينترنتي پيام کوثر بخوانيد.

ادامه مطلب...

ادامه مطلب...